Sinnerokken


Sinnerokken zijn rokken met een moraal. Ze zijn opgebouwd uit traditionele en nieuwe stoffen waarop een tekst is geborduurd. Verzamelde teksten ooit uitgesproken of geschreven door schrijvers, kritici, kunstenaars en anderen. De rok is een lange koker, die dubbel te dragen is. Wil je de tekst uitdragen dan kies je voor de geborduurde kant boven, zo niet, dan houd je de tekst voor jezelf aan de binnekant.

rokken / 2003 tot ?

Sinnerok 2003

Overzicht Galerie Ra
STILTE

De telefoon gaat.
Ik voel een groot gebrek aan goede wil om hem op te nemen.
Ik ben bezig niets te doen en dat wil ik nog een poosje zo houden.
Voor de telefoon ging, was het stil in huis, zo stil als het tegen halfvier in de middag kan zijn.
Als ik heel voorzichtig ademde, maakte de stilte geluid in mijn oren. Ze bracht een licht suizen voort. Zo wees ze erop dat ze aanwezig was.
Ik wilde de stilte niet storen en bewoog me niet. Roerloos hield ik haar in de gaten.Ik trachtte even stil te zijn als de stilte.
Misschien zou het de stilte op de duur niet meer opvallen dat ze een beluisteraar had. Wat zou ze dan doen? Zou ze zich verdikken en tastbaar worden? Zou ze zich in me opnemen zodat er tussen stilte en mij geen verschil meer was. Of zou de stilte, zich onbehoord wanende, in wild zingen uitbarsten?
Ook het huis hield zich onberispelijk rustig. Meestal laat het huis wel van zich horen. Het wil zo af en toe laten weten dat het er is. Het huis is er ook nog, denkt het.
Een vloer kraakt. Een gespannen trapleuning tikt. De kraan begint plotseling te druppelen en houdt er even plotseling mee op. Een niet goed gesloten deur piept open.Aandachttrekkerij op een bescheiden, maar toch dwingende manier.
Bijna was ik een geworden met de stilte en had mijn nietsdoen een hoger plan bereikt,
toen dus die telefoon ging.
Dat deed pijn.
Toen ik van de schok bekomen was nam ik de telefoon op en kon nog juist horen hoe iemand aan de andere kant van de lijn ophing.
Was het wel iemand? Daar was geen bewijs van.
Misschien was het de stilte zelf die me had opgebeld.

Remco Campert
DE PASSIE EN DE PIJN

Ik hou van woorden, dat lijkt mij in mijn vak nogal voor de hand liggend.
Er wordt met woorden gemorst dat het niet meer mooi is.
Soms zoek ik jaren naar een woord dat precies past bij een stemming die ik onder woorden wil brengen, en plotseling, als een duiveltje uit een doosje, springt het uit die hemelhoge berg woorden te voorschijn.
Een woord kan vertrouwd worden als een broer, goed zitten als een perfect gesneden jas. Maar je moet altijd alert blijven, want een woord beweegt en is zo weer weg,
als je geest het niet achternagaat.


Jacques Brel

Tekst: M. Houellebecq

Tekst: J.M. Coetzee